Sunday, March 25, 2018

ರಾಜರಥ : ರಾಜಸ - ಸತ್ವ ಮತ್ತು ತಾಮಸ

★★★
ರಾಜರಥ - ಭಾಷೆಯಿರುವ ಮನಸ್ಸಿರುವ ಬಸ್ಸೊಂದು ನೋಡುವ ಮಂದಿ ಎದ್ದು ಶಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಾಗಿರುವ ಹೀರೋ ಎಂಟ್ರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡವರೇ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ಥರದವರು. ಗಡುಸೊಬ್ಬರಾದರೆ ಮತ್ಯಾರೋ ತಾಯಂಥಾ ಮನಸ್ಸಿನವರು. ಒಬ್ಬರು ಹೊಗಳುಬಾಕರಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸುಳ್ಳುಕೋರರು. ಇವರೆಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ಅಭಿ ಮತ್ತು ಮೇಘಾಳ ಪ್ರೇಮಕಥೆ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಓದಿದರೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಭಿಯ ಪ್ರೀತಿ. 

ನವಿರು ಹಾಸ್ಯ - ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ತೂಗಾಡುತ್ತ ಸಾಗುವ ಲೈಟ್ ಕಥೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಕಥೆಯ ಎಳೆ. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ದಾಳಗಳೇ. ಉರುಳಿಸಿದಂತೆ ಉರುಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ರಾಜಕೀಯ ಚೌಕಾಬಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಡವು ಇಲ್ಲಿ; ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ತೊಡರು ಇಲ್ಲಿ. ರಜಸ್ಸು - ತಮಸ್ಸಿನ ರಾಜಕೀಯದ ನಡೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಜನಜೀವನಕ್ಕಿರುವ ನಂಟು? ಎರಡೂ ಕಥೆಗಳಿಗಿರೋ ಬೆಸುಗೆ? ಅದು ತಿಳಿಯಲು ನೀವು ರಾಜರಥ ಹತ್ತಲೇಬೇಕು. ರಾಜರಥದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಿನಿಕ್ಕು ಅಭಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ, ರಾಜಕಾರಣದ ತಿರುವುಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಕುರಿತು ಏನೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಲು ಹೋದರೂ it will be a spoiler. ನಿರೂಪನ ಕಥೆಗಿಂತಾ, ಆರ್ಯನ ಕಥೆಗಾಗಿಯೇ ರಾಜರಥ ಹತ್ತಬೇಕಿದೆ. 

ಹೊಸತಾದ ನಿರೂಪಣೆ, ಗಂಡಕ ಮಂಡೂಕ - ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬಳಸದ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯ ಹಾಡೆಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಸಿನಿಮಾ ಮನೋರಂಜನೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ವಿನೂತನ ನಿರೂಪಣೆಯಿಂದಲೇ ಮನಸೆಳೆಯುವ ಚಿತ್ರ ಇದು. ವಿಶ್ವನಾಗಿ ಆರ್ಯ ನೆಗೆಟಿವ್ ಶೇಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವ ಅಭಿನಯ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಚ್ಚೋತ್ತುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಭೋಜರಾಜ ಪಿಳಿಕುಳ ನ ಹಾಸ್ಯ, ವಿನಯಾ ಪ್ರಸಾದರ ಕೊಬ್ಬರಿ ಮಿಠಾಯಿ, ನೇಂದ್ರ ಬಾಳೆ ಪಚ್ಚಬಾಳೆ ಹಾಡು ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅಂಕಲ್ ರವಿಶಂಕರ್ ಹಾಸ್ಯ, ಮಗದೊಂದು ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಗಾಗಿಯೇ ತುರುಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸದೆ ಇರದು. 

ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಇರುವ ಚಿತ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೀರಿಯಸ್ ಸಿನಿಮಾಗಳೆಂದು ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಬಾರದೆನ್ನುವ ಪ್ರಯತ್ನದಂತಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಕೂತು ನೋಡಬಹುದಾದದ್ದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಾ ತೆಲುಗಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ ಆಗುತ್ತದೆನ್ನುವ instinct ಇದೆ. ಕಾದು ನೋಡೋಣ. A good watch.

Sunday, January 28, 2018

Padmaavat: An Onscreen Epos

★★★1/2
For a movie that received a lot of one and a half stars from big media houses, I had given up the thought of watching the movie. All the commotion that followed the controversy that had to be solved by judiciary intervention might also have been an abetment terming it a publicity stunt.


Watching the video song of Ek dil ek jaan, I finally decided to watch the movie. Even if the movie would bore me, sets and music could come to my rescue, or so I knew. We went to watch morning show and there were hardly 12 people in the theater for it.

Yes it is a slow movie. It does take time and effort to get the feel of Rajputana and Khilji dynasties. And each scene is twined carefully to create the required impact. It is a movie that appeals for only audience who have patience to read a book. Poetic freedom is the essence of any epic that is woven on the historic events. Since history does not tell us word by word of what has actually happened, each interpretation between the lines can be different. Also when the history has been created majorly by the winning side of the story, one can't take history for fact. I wish the Karni Sena could have watched the movie before pulling all the stunts that it did. 

It looks like Bansali has focused most on grooming the character of Sultan Alauddin Khilji than the others in the movie. His costumes, lighting moderation and each frame that Ranveer Singh is in, is solely focused on bringing out his character and Ranveer Singh has scored a full on ten for his performance. Jim Sarbh as Malik Kafur has performed very well as an able sidekick and a blind supporter of each weird move of Sultan. Deepika Padukone as Padmaavati has shone during the introduction and an effective climax. Shahid Kapoor as Chittor's Maharaja leaves his impact in the chemistry with Rani Padmaavati and in the final battle with Sultan. 

Dialogues by Prakash Kapadia is a highlight of the movie too. "सर धर से अलग होजाये तब भी हाथ में तलवार चलताराहे, वो है राजपूत" kind of dialogues are not easy to fade away from the viewer's memory. Music and timely songs that blend with the movie are a plus.

Bottom-line is, it takes a relaxed mood and an open mind to enjoy this movie. There's lots to absorb and the movie is deliberately been made a slow one. Having said that, the movie doesn't bore you if you have the patience to have watched a full fledged dance performance or read good novels. 

P.S: Of course do not expect a cabaret or dramatic turns to an already known history. 

(For all those who could not understand the meaning of seemingly small word epos, I couldn't find a better exact translate of mahakavya (ಮಹಾಕಾವ್ಯ) to express what I wanted to convey. This throws me into one of the hollow of English language in which I occasionally find myself at loss of words to convey thoughts)

Friday, December 8, 2017

When The Dearest Disappears

Death is a mere word for those who aren't affected
Affected are the only people who bequeath,
Not the treasure that the dead have left behind
Nor the land, or the glittering gold that lies,
It is the behest what affects you
And the passed on nonpareil.
You strive to touch their feat;
the height they achieved during their life,
Immortal height that can be measured
Only by impact they have had;
the impact they behest on lives
Of people who live around.

One lives only in memories
After the life is called for a purpose, for sure;
but what stays here is the tale to tell
And a legacy that you can carry;
It's clear that legacies are immeasurable tangibly;
they show the tale, they show the goodness and their values,
that the ones who can carry ahead,
Should be proud to carry on and live on,
Live on like the dearest is still seeing us,
Like we must pass on, adding some more;
Some more to the real treasure that is left behind!

Picture Credit: internet

Sunday, September 24, 2017

ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯ : ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ : ಓದುವಾಗಿನದೊಂದು ಸಂಗತಿ

No automatic alt text available.ಈಗ್ಗೆ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚೆ ಪುಸ್ತಕ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಪುಸ್ತಕ ರಾಶಿಯೊಂದು ಕಣ್ಮುಂದಿದ್ದಾಗ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾವಾಗ ಮುಗಿಸಿಯೇನೋ ಅನ್ನುವ ತವಕವು  ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿವೇಕವನ್ನು ಮುಸುಕಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದದ್ದರಲ್ಲಿ ಈ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಪುಸ್ತಕವೂ ಸೇರಿ ಹೋಗಬೇಕೆ? ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯದ ಕೆಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೂ, ತಮಾಷೆಯ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ (ನೀರು ಹಾಯಿಸುವ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣೇಗೌಡರು ಕೂತಾಗ ನರಿಯೊಂದು ಬಂದು ಇವರು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದರೂ ಮುಂದೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೇ ಬರುವುದು. ಇವರಿಗೆ ಇದೇನೋ ಅತೀತ ಪ್ರಾಣಿಯೋ ಅಂತ ಕಾಲು ನಡುಗಲು ಶುರುವಿಟ್ಟರೆ ಪಾಪ ನರಿಗೆ ಮೊದಲೆಂದೋ ಕಿವಿ ಪಟರೆ ಒಡೆದು ಕೆಪ್ಪಾಗಿದೆ) - ಬಿಟ್ಟರೆ ಪೂರ್ಣ ಕಥೆ ನೆನಪಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಚೆಗೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಅಭಾವವಾದಾಗ ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯವನ್ನು  ಮತ್ತೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕಾರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನ ಓದದೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ! 
ಇಂಥಾ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಅನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಓದುವ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾಗ! ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಓದುತ್ತ ಆದ ಒಂದು ಬಾಹ್ಯ ಅನುಭವವನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು ನಾನು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವಾಗಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಯೆಯಾಗಲೀ, ನಮ್ಮ ಆಗುಹೋಗುಗಳಾಗಲೀ ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ. ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಾ ಮೆಟ್ರೋನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ನಾನು ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯೆ ರೈಲು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಸ್ ಗಳಲ್ಲಾಗುವಷ್ಟು ಕುಲುಕಾಟ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಮೆಟ್ರೋ ಪ್ರಯಾಣ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಹೇಳಿಮಾಡಿಸಿದಂತಿದೆ.  
ಹಾ! ಬರವಣಿಗೆ ಎತ್ತಲೋ ಎಳೆಯಿತು. ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.  ಹೀಗೊಮ್ಮೆ ಓದುತ್ತಾ ರೈಲು ಬದಲಾಯಿಸುವಾಗ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕವಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಓದುತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಕೆಸರೂರಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
- ಕೆಸರೂರಿನ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರದ ಎಲ್ಲರೂ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ "ಭಡ್" ಅಂತ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿದಂತಹಾ ಶಬ್ಧ. ದೂರದಿಂದ ಕುದಿಯುವ ಟಾರ್ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕೂಗುತ್ತಾ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಬರುತ್ತ ಟಾರ್ ನ ಭಾರಕ್ಕೆ ಚರ್ಮ ಹಣ್ಣಿನ ಸಿಪ್ಪಿಯಂತೆ ಕಳಚಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಂಬೀಭೂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಲ್ಲರೂ. -
ನಾನು ರೈಲಿಳಿದು ಬೇಗ ಹೋಗೋಣವೆಂದು ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ಹತ್ತಲು ಹೋದೆ. ಬೇಗ ಬೇಗ ಅದರ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನಿಟ್ಟೆ. ಅರೆರೆ! ಇದು ಹಿಂದಕ್ಕೇಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದರೆ ಜನ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಜನ 'ಹೋ ಮುಂದೆ ನೋಡಿ' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹತ್ತಲು ಬಳಸುವ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯಲು ಇರುವ ಜಾರುಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ತಕ್ಷಣ ಅರಿವಾಗಿ ಬೀಳದಂತೆ ಸಾವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಯ್ತು. ಯಾರು ಕಂಡರೋ ಯಾರು ನಕ್ಕರೋ, ನಾನಂತೂ ಸರಸರ ಪಕ್ಕದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ ಓಡಿದೆ, ಆಚೀಚೆ ನೋಡದೆ!

Monday, July 31, 2017

Indu Sarkar: Movie Review

✭✭✭1/2

If you have been having high hopes for Indu Sarkar, since it is made by Madhur Bhandarkar, you might just as well leave it at the door before watching the movie.

From what we have known from Google, this movie about emergency is as sober as it can be. Maintaining a decorum and not to instigate a threat to internal peace that is existing, may be Madhur Bhandarkar has toned down a lot that might have been initially written for the movie, or the sensor board has cast its edits too many times for it to be a realistic movie.

For all who expect this flick to be an outburst of rage on the most controversial period of Indian political history and conscience, let me tell you, there are only few of the aspects touched. Movie portraits issue like the most infamous mass sterilisation, Turkman gate mishap and sucking out press freedom. 

Recreating each scene from 1975 has been brought in almost flawless with retro style music. The only qawali song in the movie rings in the head even once you are out of theatre. 

Indu Sarkar is not even Indira Gandhi's Sarkar. It's the name of a conservative girl whos brought up in orphanage whose sole purpose of life is being a good wife. While she gets married to an officer in civil services and is close to the inner circle of the ruling party, and when she is about to be a ghost poet for the home minister praising Indira's rule, emergency is declared and she is horrified about the consequences that happen around her.

Being constantly told by Sarkar(her husband) not to oppose emergency, she is drawn into the underground movement of peaceful activists. Hold on! It's not due to intellectual interest in causing a Kranti is why she's drawn to activists, but because of emergency's effect on her own life.

This is where I felt that Madhur Bhandarkar could have woven the story strong, lest it would have even had a greater impact as a film. Since the movie is too sober for a realistic movie of the barbaric emergency which oppressed people by ruthless killings, third degree punishments and detainment of lakhs of people in jail, had it been woven with a stronger character for Indu Sarkar's motive while she gets into the activism, this would have made a better movie.

Movie needs a rapt attention to be savoured and be disappointed at the same time. Honestly feels that this topic could've been made into a lot heavier movie than this. 

Neil Nithin Mukesh as Sanjay Gandhi has done the best he could in looks and performance, Tota Roy Chaudhari as Sarkar, and Kriti Kulhari as Indu are very promising actors and have done a great job. Anupam Kher as Naanaji has performed with his usual ease, Supriya Vinod as Indira Gandhi is biggest disappointment since either her dialogues might have been censored or not filmed at all! Not even one!

And for all of the "inteflectuals" who tell India is currently undergoing an undeclared emergency, this is must watch for some real ground work as to what emergency could match to up with!

Saturday, July 29, 2017

Sita: Warrior of Mithila - Amish Tripathi : A Review

Sita: Warrior of Mithila has come out after a long wait of almost 2 years through which I personally have forgot a lot of Scion of Ikshvaku I had read. This book here reminds a lot of scenes from the earlier book and at some point feels like this would have been a chapter in Scion of Ikshvaku instead of being an independent book.

But the upbringing of Sita, her childhood, an insight into her character are definitely a welcome. I have many times wondered how Sita could survive in Dandakaranya for 14 years when in exile, bearing the hard way of forest dwelling if she was raised just like a delicate princess just to be married and live like a queen. Either she should have had an arduous training during her childhood which helped her to endure the exile, or her conviction to walk with her husband in all walks of life must be unshakable. And Sita being trained like a warrior also could be a possibility, which we do not get much to perceive much from the epic of Valmiki Ramayana.

But I somehow feel that Amish is great in explaining what happens with nature, forest, and animals more than what is happening to characters of his novel. His novels are gripping when he explains these in detail.

Like Scion of Ikshvaku, there is woven story about Sita’s Mithila too, and the way that small city is ruled by Sita’s Mother more than Janak, and the larger politics that happen in Sapt Sindhu makes us keep reading the book.

May be I liked Amish’s Shiva Trilogy since it was completely different from the Shiva Purana though difficult to digest Ganesh and Durga as Nagas. But this series seems to be totally just meant to satiate the whim of the author that is nowhere connected to Ramayana except names and places. He also addresses Sapt SIndhu as India a few times, which was non-existent in the Ramayana timeline.

But the reader will enjoy the book thoroughly if read as just another work of Amish. The city security features, war scenes, each bit in forest is a good read in the novel. Rest said, I am not liking this Ram Chandra Series a lot and I might rethink before picking his next book which he says that the same story will be from the perspective of Ravan. My question is, when the context of literary intricacy is not much, the author could elaborate only the non-repeating parts of the story, instead of rather putting the same parts of the story in another person’s perspective, unless their experience of the same situation is vastly different from what has already been told!

Tuesday, May 23, 2017

Fault In Our Stars: John Green

Hazel Grace is diagnosed with thyroid cancer who is alive because of continuous experimentation with cancer treatments and is relatively stable due to a new drug. She is mostly home-bound due to her disease. Hazel meets Augustus Waters and Isaac in cancer support group when she almost has given up on her chance of making new friends, and the trio develop a strong bond. Augustus falls in love with her as she refrains since she knows her days in life are numbered.

There are parents who like anyone whose kids’ life has an only ultimatum of timed existence are jittery and skittish over everything. The story unfolds between the depths of An Imperial Affliction (AIA) and the Price of dawn, with extreme different topics and width of coverage. Price of dawn is a Sci fi made to a video game where as AIA is a story that tells you about Anna, a little girl ridden with blood cancer who seemingly achieves remission and falls back into final stage of the disease and the story ends abruptly mid-sentence, like the way the afflicted lives end; mid-life & mid-phase without hinting that the good day you spent with them was actually their last good day.

Fault in our stars is a perfect frame story – That it actually tells a story within the story to a point where the quotes and the plot of the story within the story (An Imperial Affliction - AIA) becomes so surreal, that the reader might as well think that the “Fault in our stars” was constructed because of AIA. The nested story within seems to have a full-on grip on the lives of Hazel Grace and Augustus Waters in “Fault in our stars” since they both adore the book. Many quotes from the book are brought to life in Hazel & Gus’s conversations. Though the technique of nestled stories is not new, the prowess to the way of telling a story and using the frame story at substantiating every turn in the story is captivating.

You will find the book light-hearted at times and will compel you to feel it to the point of affecting the reader with the characters. Quotes from the novel are worth spending time to think upon. You will find the book heavy in that ways, and not just as an easy to read novel. Death is a steadfast end of life; but the series of events that lead to it is quite a stressful journey for those who know what will kill them; and for the people who take care of them, it is even more challenging.

I quite keep questioning myself, why people take care of their beloved ones during their illness, without letting them go, without letting them struggle all on their own, or just leave them to their fate. The answer is in this book. How the relationships are bonded and why they are the way they are, is very well tried and explained in it. I’m yet to watch the movie that made “Fault in our stars” come to life, but am sure everything that is felt in the book is far more vivid than the movie has to show to me. Peter Van Houten, the imaginary author of the imaginary book “An Imperial Affliction” is a character built to stay, to weigh Hazel and Gus, several notches higher is all I can say!

Wednesday, April 5, 2017

ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ

ನಮ್ಮ ತೇಜಸ್ವಿ
ಬೆಳಗು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಇದ್ದು ಇಳಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಪ್ಪಂತ ಕಂತೆ ಒಗಾಸಿ ಎದ್ದು ಹೋದ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ನಗುಮೊಗವೇ ೧೦ ವರ್ಷವಾದ ಮೇಲೂ ಈ ದಿನ ಕಣ್ಣೀರು ತರಿಸುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಅದೆಂಥಾ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದೋರು ಅಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಸ್ತಕವೂ ಮಾಹಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದ ನಂಟು - ಪ್ರೀತಿ, ಹಾಗು ಸುಮಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ತಾವೂ ಒಬ್ಬ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ಮನಮುಟ್ಟುವ ಪರಿಸರದ ಕತೆಗಳನ್ನ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿನ ಗಿಡ ಮರ ಪಕ್ಷಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೊಂದನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ನವಿರಾಗಿ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಾ ಪ್ರತಿ ಪುಟದಲ್ಲೂ ನಕ್ಕು ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ತಲ್ಲೀನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತೇಜಸ್ವಿಯ ಬರವಣಿಗೆ ಯಾವ ಓದುಗ ಮರೆತಾನು?

ಗುಂತಕಲ್ಲಿನ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿನ ನರಭಕ್ಷಕ ಹುಲಿಗೆ ಈಗಲೂ ಕೆನೆತ್ ಆಂಡರ್ಸನ್ ಮಣ್ಣು ಕೊರೆದು, ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ಹುಲಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರದಂತೆ ದೂರದಿಂದ ತಂದು ಹರಡಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಾಗ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಕಾಡಿನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿದ ಗರ್ಜನೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಉಗುರು ಕಚ್ಚುತ್ತ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಜ್ಞಾಪಕ. ಪಕ್ಷಿಯೊಂದು ಇವರೊಡನೆ ಮಾಡಿದ ಗೆಳೆತನದ ಕಾರಣವಾಗಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಾಗ ಕಣ್ಣೀರಾದ ನೆನಪು. ಚಂದ್ರನ ಮೇಲಿಳಿದ ಮಾನವನ ಕಥೆ ಹೇಳುವಾಗಲೋ, ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುವಾಗ ಬೆರಗುಗೊಂಡು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲೇ ಇಳಿದು ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ್ದಲ್ಲ - ಪ್ರತಿ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ನೋಡಿದ ಭಾಸ. ಅದೇ ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸ್ ನಲ್ಲಿನ ಹೇಲು ತುಂಬಿದ ಗುಂಡಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿ ಕೂರುವ ಸಂಗತಿ, ಕಿರಗೂರಿನ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಗಂಡಂದಿರನ್ನ ಬಯನೆ ಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಭೂತ ಬಿಡಿಸಿದ ಸಂಗತಿ - ಓದಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಇವಳೇನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಳೋ, ಹಾಸ್ಯದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೋ ಅಂತ ಗೊಂದಲವಾಗಿದ್ದು ನೆನೆದರೆ ಈಗಲೂ ನಗು.

ಅವರ ಸುಲಭ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗು ತುಂಬಾ relate ಆಗಿಸುವ ಶೈಲಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಹೊಸ ಓದುಗರನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಲೇ ಇರುವವರು ತೇಜಸ್ವಿ. ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವುದು ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೂ ಓದಿಸಲಿಕ್ಕೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಬಿಡುವಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡೋಣ. ಈ ರೀತಿ ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಸದಾ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಉಳಿಯೋದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

Tuesday, February 14, 2017

ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲ


ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ ಭರಾಟೆ ನೆನ್ನೆ ತಾನೇ ಮುಗಿದಿದೆ. ಆಭರಣದಂಗಡಿಗಳು, ಆನ್ ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗ್, ಕೆಫೆ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗಳೆಲ್ಲಾ ತಂತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಫೆಬ್ರವರಿ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಂಪು ಬಿಳಿ ಕರಿ ಬಲೂನ್ಗಳನ್ನ ಮೆರೆಸಿದ್ದೇ ಮೆರೆಸಿದ್ದು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ (monitory ಪ್ರೀತಿ!) ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ ಅಂತ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಜಾಹಿರಾತುಗಳು.


ಬಂಗಾರದ ಉಡುಗೊರೆಯ ಜಾಹಿರಾತು ಪದೇ ಪದೇ ಪ್ರಸಾರಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಟಿವಿಯೂ ನೋಡೋಹಾಗಿಲ್ಲ! ನೀನೇನು ತಂದೆ ಮುಂಡೇದೆ, ಅಂತ ಆಕೆ ಗಂಡನ ಮೂತಿ ತಿವಿದರೆ? ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೊಸ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಇಲ್ಲದೆ ದಿನಾ ಮಜವಾಗಿರೋ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಈ ತಿಂಗಳು ಏನೋ ಕಳಕೊಂಡ ಭಾವ! ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಮೋಹ. ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅನ್ನೋ ಭಯ. ಈ ದಿನ ಹೇಳಿ ಅವಕಾಶವಾದಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ? ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲವೆಂದುಬಿಟ್ಟರೆ? ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಇರುವವರಿಗೆ ಜೇಬಿಗೆ ಭಾರವಾದರೂ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಟ್ಟು ನಿಭಾಯಿಸಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ- ಇವೆಲ್ಲ ಈ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇಯ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು!

ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅತೀ ಸುಲಭ ವಿಧಾನ ಅಂದ್ರೆ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉದ್ಘೋಷಿತ ಸ್ವರೂಪ. ನಾವು ಭಾರತೀಯರು. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ ನಮಗೇತಕ್ಕೆ? ಇದರ ಬದಲು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುವ ದಿನವಾಗಲಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ. ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೊಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳುವ ದಿನವಾಗಲಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ. ಮಕ್ಕಳಿಗೊಂದು ಹೂಮುತ್ತನ್ನಿಟ್ಟು ಅವರ ಜೊತೆ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವ ದಿನವಾಗಲಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ. ಬಡವರಿಗೋ, ಅನಾಥರಿಗೋ, ಹಿಂದುಳಿದವರಿಗೋ, ಶೋಷಿತರಿಗೋ ಒಪ್ಪತ್ತು ಊಟವೋ ಬಟ್ಟೆಯೋ ಕೊಡುವ ದಿನವಾಗಲಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ . ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ((!)ಯಾವ ರೂಪ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ) ದಿನವಾಗಲಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ.  ಉತ್ತಮ ಹವ್ಯಾಸವೊಂದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ದಿನವಾಗಲಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ- ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವವರನ್ನು ಕಂಡು ಸೋಜಿಗವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವ ವಾದವೂ ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಎಷ್ಟು ಜನ ಅವುಗಳನ್ನು ಆಚರೆಣೆಗೆ ತರುವ ಜೊತೆ, ತನ್ನ ಖಾಸಾ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೋ, ಪ್ರೇಮಿಗೋ, ಹೆಂಡತಿಗೋ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ದಿನವಾದರೂ ಪೂರ್ಣ ಮೀಸಲಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಂಬೋಣ? ಪ್ರೀತಿಗೆಂದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದಿನ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಎಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ದಿನವನ್ನೂ ಪ್ರೇಮಮಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ಆಚರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ದೇಶವೇ ಕೊಳ್ಳೆಹೋಗುತ್ತದೆನ್ನುವಂತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಉಚಿತ? ಪ್ರೀತಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ, ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಯಾವದಿನವಾದರೂ ಸರಿಯೇ. ಆಮೇಲೆ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ಯ ಅವಾಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಯಾಕಿರುತ್ತೆ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ? ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನವೆಂದು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕೊಡಲಿ ಬಿಡಿ. ಹಾಗಾದರೂ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿನ್ಹೆ ನಂಟಿನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದೀತಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನದ ನೆಪಮಾಡಿ ಒಂದು ಪೂರ್ತಿ ದಿನ ಜೊತೆ ಕಳೆಯಲಿ ಬಿಡಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳು- ಮಕ್ಕಳು ಹೆತ್ತು ಹೋಂ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಬೇಸತ್ತ ದಂಪತಿಗಳೋ, ಅನುದಿನವೂ ೧೨ ತಾಸು ದುಡಿದುಡಿದು ಬುದ್ಧಿ ಅಡವಿಕ್ಕುವ ಜನ ಅವತ್ತೊಂದು ರಾತ್ರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲಿ ಬಿಡಿ, ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆದೋ - ಕೊರೆದೋ ಕೊಡಲಿ ಬಿಡಿ. ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ ತಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿ ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಆಚರಣೆ ಮಾಡಲಿ ಬಿಡಿ. ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಆಭರಣವೋ, ಬಟ್ಟೆಯೋ ಮತ್ತೊಂದೋ ಕೊಂಡುಕೊಂಡೇ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನ ಪಡಿಸಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳ ಪ್ರೇಮಮಯ ಕವಿತೆಯಾದರೂ, ಮನೆಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಆಕೆಯನ್ನು (ಅಥವಾ ಆತನನ್ನು) ಕೂರಿಸಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದರೂ, ಎಂದೋ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಯೋ (ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲೊಂದು ವಾಕ್), ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಓಲೈಕೆಯ ದಾರಿಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಚರಣೆ ಸಾಧ್ಯ. ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ sky is the limit. ಆಚರಣೆ ಬೇಡ ಅನ್ನುವ ಜನವೆಲ್ಲಾ ಆಲೋಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗದ್ದಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನಿಂತರಾಯಿತು! ಜೀವನ ಸುಖಮಯ.